آسيب شناسی يک سياست خارجی ورشکسته

در طی همه ی سال هایی که از انقلاب 57 می گذرد روابط جمهوری اسلامی با کشورهای غربی سرشار از تنش بوده است. در رابطه با آمریکا و متحد خاورمیانه ای اش اسرائیل، این تنش ها گاه از مرز تهدید و تحریم فراتر رفته و کارشناسان سیاسی را به گمانه زنی در باره ی احتمال آغاز جنگ میان طرفین واداشته است.

روابط این رژیم با بسیاری از کشورهای اروپایی نیز افت و خیز فراوانی داشته و گاه تا مرز قطع روابط دیپلماتیک پیش رفته است.

این رژیم هنوز با مهم ترین کشور عرب، یعنی مصر، رابطه ندارد. با اردن قهر است و با بسیاری دیگر از کشورهای عرب روابطی سرد دارد. کشورهای عرب منطقه خلیج فارس نیز ضمن خصومتی که با آن دارند سعی می کنند مانند دیوانه ای که نباید سربه سرش گذاشت، با آن رفتار کنند. در ضمن از این هم غافل نیستند که از ندانم کاری های این رژیم و به زیان ملت ایران، بیشترین بهره های سیاسی (مانند جلب پشتیبانی کشورهای پیشرفته) و اقتصادی (مانند سرازیر شده میلیاردها دلار سرمایه ایرانی به دوبی و ابوظبی و ... برای آباد کردن این سرزمین ها) را ببرند.

ظاهرا تنها دوستی که جمهوری اسلامی در میان کشورهای عرب دارد سوریه است. اما تجربه ثابت کرده است که این دوستی سوریه هم بسیار حساب شده و کاملا تابع منافع کوتاه مدت و بلندمدت رژیم بعثی آن کشور و برای دوشیدن نفت رایگان یا بسیار ارزان و دیگر امکانات مالی از جمهوری اسلامی است. تاکنون در هریک از کنفرانس های سران عرب که بحث جزایر تنب و ابوموسی پیش آمده و در این رابطه قطعنامه ای بر علیه ایران تصویب گردیده است، سوریه تردیدی برای امضاء چنین مصوبه ای از خود نشان نداده است.

رژیم کنونی عراق که جمهوری اسلامی بدان بسیار دل بسته است و رئیس جمهور و نخست وزیرش هر چند ماه یکبار به ایران می آیند نیز شیوه ی سوریه را در پیش گرفته است و از یکسو از رابطه خود با آن تا حد ممکن یکجانبه سود می برد و از سوی دیگر گاه دم خروس احساس های واقعی شان بیرون می زند و همان ادعاهای خصمانه گذشته را تکرار می کنند. همین یک ماه پیش بود که آقای طالبانی رئیس جمهور عراق حرف های صدام حسین در باره ی لغو یکجانبه قرارداد 1975 الجزایر در باره ی اروندرود (شط العرب) را تکرار کرد. 

در رابطه با تقسیم دریای خزر میان کشورهای ساحلی آن نیز باز جمهوری اسلامی به رغم ادعاهایش بازنده ی میدان به نظر می آید و به رغم شاخ و شانه کشیدن هایش می رود که کمترین سهم را نصیب ببرد.

در آسیای میانه و قفقاز نیز که پس از فروپاشی شوروی و استقلال جمهوری های آن فرصت های مغتنمی برای گسترش تجارت و همکاری های سیاسی – اقتصادی فراهم شده بود، این رژیم از قافله سخت عقب مانده و میدان های اصلی را به ترکیه و چین و هند و پاکستان و کشورهای دیگر باخته است. حتی در زمینه ایدئولوژیک نیز با وجود تلاش فراوان و فرستادن مبلغان مذهبی و صدور خروار خروار کتاب ها و دیگر ترهات مذهبی آخوندی، ناموفق بوده است، تا جایی که امروز حتی ترکمنستان نیز برای تحمیل شرایط خود در زمینه فروش گاز به آن فشار می آورد.

در رابطه با روسیه و چین و هند نیز که جمهوری اسلامی در ستیزه اش با آمریکا و کشورهای اروپای غربی به دامان آنها پناه می برد و با میلیاردها دلار خریدهای بجا و بیجا سعی در خرید دوستی شان دارد، در بر همین پاشنه می چرخد. اینان از تنگنایی که جمهوری اسلامی در آن گرفتار آمده به زیرکانه ترین شکل بهره های بزرگ سیاسی و اقتصادی می برند، با آن قراردادهای پر سود می بندند، از آن به عنوان ابزاری در رقابت شان با آمریکا و کشورهای غرب بهره می برند و در انتها نیز هر جا که منافعشان و اهمیت رابطه شان با آن کشورها ایجاب کند، بر علیه این یار کودن خویش موضع می گیرند. نخستین بار که شورای امنیت در نشست خود در رابطه با مسئله هسته ای ایران تشکیل جلسه داد، هم چین هم هند و هم روسیه با دیگر اعضاء این شورا همراهی نشان داده و بر علیه ایران رای دادند.  در نوبت های دیگر نیز روسیه و چین تنها به دلیل آنکه در حال گرفتن امتیازات بزرگ اقتصادی از ایران بوده و نیز رقابت هایشان با آمریکا و غرب اوج تازه ای گرفته بود از چنین امری خودداری کردند. توجه داشته باشید که این کشورهای بزرگ پس از گذشتن خرشان از پل چگونه با جمهوری اسلامی رفتار می کنند. چین پس از بستن بیش از 20 میلیارد دلار قرارداد تجاری (بخاطر به خطر نیانداختن معاملات عظیمش با آمریکا) هنوز به بازرگانان ایرانی اجازه باز کردن حساب اعتباری در بانک هایش نمی دهد. ببینید که آقای عسکراولادی، رئیس اتاق بازرگانی مشترک ایران و چین چگونه به مقامات چینی التماس می کند: "ما می خواهیم از چین خرید کنیم اما چطور باید پولش را به شما بدهیم؟ آیا باید پول را در کیسه بریزیم یا در جیب خود قرار دهیم و به چین بیائیم یا امروز در قرن ۲۱ می توانیم از سیستم بانکی پول را پرداخت کنیم... ما همیشه اجناس خود را به شما چهار ماهه و شش ماهه فروخته ایم و از شما نقدی خرید کرده ایم .. از شما می خواهیم با ما برخورد سیاسی نکنید. اگر فشار غرب ما را وادار کند دستمان را بالا ببریم دیگر به طرف چین نمی رویم. وقتی غرب به ما اخم کرده است چین لبخند را از ایران دریغ نکند."

روسیه نیز پس از فروش میلیاردها دلار اسلحه هنوز بر سر راه اندازی نیروگاه بوشهر امروز و فردا می کند و جمهوری اسلامی را سر می دواند.   هند نیز از قرارداد چند میلیاردی خط لوله گاز با ایران کنار کشید. در تازه ترین خبرها هم آمده است که ماهواره ی جاسوسی اسرائیل را که برای ردیابی برنامه اتمی ایران طراحی شده، هند به فضا پرتاب کرد.

جمهوری اسلامی بر پایه یک ایدئولوژی قرون وسطایی بنا شده و که دولتمدارانش در راه پیشبرد آن و تامین منافع خود حاضرند همه چیز، از جمله منافع ملی و آینده ایران را نیز به قربانگاه ببرند. 

اگر آنچه که به عنوان مشت نمونه ی خروار در اینجا آورده شد نشانه یک سیاست خارجی ورشکسته و ضدملی که هزینه های سنگینی برای ملت ایران به بار می آورد و فرصت های بسیاری را برای پیشرفت کشور و مردم ایران بر باد می دهد، نیست، چیست؟